باغ بهادران »»» باغ بهاران

پُر از آب بود

نه به زیباییه دریا اما برای خودش عروسی گشته بود در این نصفِ جهانِ تهی از آبِ حیات

و من اگر بودم آن را باغ بهاران می نامیدم نه باغ بهادران!

ملیکا و پرستو...

هر کجا می روم ناخواسته کودکانی که دوستشان دارم به طرفم می آیند...

و می فهمم اگر همه ی دل ها چون کودکان، مهربان بود،‌ دیگر دلی تنگِ نبودنِ عزیزش نمی گشت...

همین که دلت بخواهد با کودکی بازی کنی، ناگهان به طرفت می آید و می گوید: خاله من خیلی دوسِت دارم

این یعنی دل به دل راه دارد...

ملیکا ۳ سالش بود و دلم می خواست بدانم از کِی فهمیده دوست داشتن یعنی چه؟

پرستو ۶ سال...

چون دو شکوفه بر درختان باغ بهادران جوانه می زدند و چه قدر از خنده ی دلشان با من شاد می گشتم...

نمی دانم من ۳ ساله شده بودم یا ۶ ساله اما می دانم خنده هایم از تهِ دل بود و خوشحال از اینکه هر جا می روم، دل های پاکِ کودکانی خدایی، گرداگردِ دلِ من حلقه می زنند

و چه ذوقی ست  که هیچ گاه خاله نمی شوی و خاله خطابت می کنند....

نقاشی می کردیم .... شعر می خواندیم .... و ملیکا با چند خطِ درهم دنیایی را به تصویر می کشید که فقط خودش می توانست توصیف کند دنیایش را

و بعد  ازنقاشی هایمان قایقی ساختیم و هدیه کردیم به روان رودخانه ی دیدگانِ خویش...

قایق های کاغذی می ساختیم و می سپردیمش به زاینده رودِ دلتنگِ شهرِ اصفهان...

و ملیکا و پرستو دلشان محکم بود که قایق ها جایی به همدیگر خواهند رسید!

نمی دانم چرا اما دلِ بچه ها همیشه قرص است!

وقتی کودکی حاضر می شود تو را در بسته ی کوچک پفکش شریک گرداند...

وقتی لذتِ خوردن بسکوییتش را با تو تقسیم می کند...

وقتی می دود در آغوشت و از ته دلش می گوید : خاله دوستت دارم...

کودکی که هیچ گاه نه تو را دیده و نه شنیده و ...

باور کن خدا آن لحظه تو را محکم در آغوش گرفته است....

باور کن اشک شوق بر تو جاری می گردد که خدا همین جاست.

در دست تکان دادن های آبی جاری

در خنده ی پاک ملیکا و پرستو

در دانه دانه پفک هایی که حاضرند به تو بدهند و تو بچه تر از آن ها در دهانت با عشق، آبش می کنی...

باور کن خدا تو را تا عرش می برد

باور کن خدا تو را بخشیده که اینچنین لحظاتی را بر تو و نفس هایت ارزانی داشته است

و باور کن که پُر از خدا می شوی....

نفس هایت را بو کن

بوی خدا می دهد

بوی عشق

بوی هستی

بوی جاودانگی

......

و وقتی دلت بخواهد نماز بخوانی در آن طبیعت شگرف...

می رسی به امام زاده ای که می شود جایگاه خوبی برای آرامشِ روح خسته ی این روزهایت...

امام زاده ابراهیم

و از این همه عشقِ الهی بر خودم گاه می بالم

جای جایِ‌ زندگانی ام پُر از توست

پُر از نشانه های بودنت

ولی گاه چشمایمان کورِ دیدنت می گردند...

تو بر ما خُرده نگیر مهربان

تو که می دانی ما انسان آفریده شدیم اما گاه می شود که انسان نمانیم!

می رسم به چهره ای که عجیب برایم آشناست! و نامِ خانوادگی اش  را که می شنوم مثل مریم است...

می گوید دختر عموی مریم است و فریباست نامش!

دلم می خواست خودِ مریم هم بود...

اما نه

شاید خیلی ها فقط یادشان قشنگ است که باشند....

تمام افرادِ مغرور را به یادشان اکتفا کن  نه بودنِ نفس هاشان!

خوب بود...

همه چیز زیبا بود

و وقتی برمی گشتیم،‌ دوباره چشمانِ عادت کرده به جاریه زاینده رود در کیلومتر ها آن طرف تر از اصفهان، به خشکیه کَفَش دوخته شد و چه کوکِ عمیقی بود ُسوزنش تا عمقِ جانم فرو رفت...

دلم می خواست آب ها طغیان می کردند از دلتنگیه اصفهان...

می خواهم بدانم آب ها مگر دل ندارند؟؟؟

و چرا دلشان برای بیدهای مجنون گشته از بی آبی تنگ نمی شود؟؟؟

چه قدر آدم ها دل سنگند که این همه فراغ را با دستانِ اندیشه شان به بار می آورند...

دلم می خواهد بدانم این آدمیانِ آدم نما! طمعِ فراغ و تشنگی را چشیده اند؟؟؟

می شود تمامِ یک روزِ خوب، با دیدنِ پژمردگیه تمامِ درختانِ ناژوان،‌ رنگِ اشکی غمناک بر خود گیرد و تو دوباره برگردی به شهری که ماشین ها نفس می کشند نه آدم ها !!!

و می بینم که مادرم راست می گفت:

چقدر آدم ها شهری گشته اند....

(*) این هفته دوست داشتم ثبت بشه برام و دلم می خواست اینجا و رگبارم بنویسم...

      ممنون از تمام دوستانم که این هفته با من بودن و منو خوندن 

(**)  بازم می نویسم از روزهایی که دلم می خواد برام خاطره بشن.

(***)  همیشه وقتی ماه رمضون نزدیک می شد خیلی خوشحال بودم...

          اما امسال نمی دونم چرا می ترسم یه کم...چراشو نمی دونم! 

(****)  اینم واسه گل مریم عزیزم

             ممنون خانومی

(*****)  اینم سقفِ جایی که ما بودیم.... در همین حد آسمون پیدا بود