آرزوهای شیطانی

اصلا بیا امروز بد باشیم

بد بگوییم

بد بخوانیم

اصلا بیا بد بمانیم

بد بنگریم

اصلا بیا گریه کنیم

بیا خوشحال نباشیم از حضور یکدیگر

اصلا بیا با هم دعوا کنیم

بیا گستاخ باشیم

بیا نیش و کنایه بزنیم

بیا نوازش هایمان محکم تر باشد!!!

امروز بیا بد باشیم

بیا احساس نباشد

بیا دوست داشتن بی معنا شود

بیا بی دل باشیم

بیا امروز عاشق نباشیم

بیا بغضمان فریاد شود

بیا داد بزنیم و گوش همه را کر کنیم

اصلا امروز بیا همدیگر را دوست نداشته باشیم

بیا قلب هایمان را بخوابانیم

بیا بد باشیم....

آهی می کشم از آرزوهای نازیبا....

سرم را می چرخانم به سمت آینه ی قدّی اتاقم

کسی درون من به من می خندد

به آرزوهای نازیبایم

و تکان سری از سر افسوس...

چشمانم تا زمین می شتابد

اخم هایم را اتو می کشم

و آرام می گویم

اعوذبالله من الشیطان الرجیم...

راستی

چقدر دوستت دارم...

وصیت من

روزی

اگر سهم من از نفس های بینهایت

یک دَم شدو یک بازدَم و پرواز تا دورهای دور...

بیا

و بنشین کنار تن خاکی ام

سینه ام را بشکاف

از لابه لای قفسه های به نظم آرمیده

گنجی ست پنهان

آرام بگذرانش از تمام حصارها

آهسته بگشا دریچه هایش را

و آنگاه

اگر تاب نیاوردی

تا سرایم می شتابی

و اگر تاب آوردی

.......

سهم تو از من

همین قلب است

همین که مملو از تو بود

و واژه هایی که محبوس تپش های بی قرارش بودند

و احساس

همان که در بستری از سنگ های سخت

و لایه ای از بغض های بی امان

تا همیشه خوابید

و مومیایی گشت

میان حسرت آرمیدن در آرامشی پنهان...

میان فاصله های ناگزیر من و تو و رویایی بی پایان...

رسم بد عهدی ایام چو دید ابر بهار...*رمز همیشگی*

این مطلب توسط نویسنده‌اش رمزگذاری شده است و برای مشاهده‌ی آن احتیاج به وارد کردن رمز عبور دارید.

ته جاده...

پروردگارم...

من بودمو

دو پایی که برای من بودند

و جاده هایی پر از چنارهای سر به فلک کشیده

کجای جغرافیای زمین بودم من؟!

چشمانم را بستم

قطب نمای دل به سوی تو

و شمال دنیا

تجسـّم آغوش دلدادگی ها

تا تو خواستم که بیایم

هر آنچه راه را

هر آنچه چاه را

هر آنچه زجّه های بی امان را

تا تو خواستم که پیاده،

پا برهنه،

رهای از پای افزار تنگ غرور و تیغ زبان،

بدور از فریادهای کهنه سرای سرنوشتو زمان،

بشتابم...

دل نشانه می رود آن جاده ی بی پایان را

می دوم در آغوش امن حادثه های خیال

خیال تو که باشد

جان را چه خواهم جانا!

رقص کنان

چون تاب بنفشه های خندان

مملو از عطر خوش مریمان سپید سر ایوان

تا تو می شتابم

پیاده

رها

آرام

بی صدا....